|
ขอบคุณยายกับผักบุ้งเหี่ยวๆ วันนี้ระหว่างเดินทาง ความคิดในหัวของฉันมีแต่เรื่องที่เกี่ยวกับอนาคต-สิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น แต่ฉันกังวลกับมันมากกว่าเรื่องที่ฉันเจอในปัจจุบันซะอีก ฉันกังวลและเครียดเอาซะมากๆ กับเรื่องการหางานทำ เพราะฉันเตรียมตัวกับเรื่องนี้ไม่ดีนัก -ถือได้ว่าเลื่อนลอยมาแสนนาน อีกไม่ถึงเดือน ชีวิตในวัยเรียนของฉันกำลังจะจบลง ฉันหมายความว่าในตอนเช้า ฉันไม่ต้องเตรียมตัวไปเรียนอีกแล้ว ฉันจะไม่ได้เจอเพื่อนในกลุ่มของฉัน รวมถึงบรรยากาศในมหาวิทยาลัยของฉันอีกแล้ว -บางทีฉันอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับมหาวิทยาลัยไปเลยก็ได้ ในเมื่อฉันไม่ได้มีสถานะเป็นนักศึกษาของที่นี่แล้ว ฉันผูกพันเหลือเกินกับเพื่อนๆและที่นี่ ฉันโชคดีเหลือเกินที่เจอเพื่อนที่ดี พวกเขาช่วยเหลือและเกื้อกูลกัน ซึ่งหาได้ยากในสังคมเล็กๆแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งสังคมใหญ่ ...ฉันชอบต้นไม้และสวนพักผ่อนของมหาวิทยาลัยฉัน ที่ที่สามารถหลบร้อนเวลากลางวัน ที่ที่สามารถค้นหาข้อมูลความรู้ได้ไม่สิ้นสุด และใจดีหยิบยื่นทรัพยากรดีดีให้ฉัน ทั้งห้องสมุด คอมพิวเตอร์ ห้องน้ำที่สะอาดตลอด24ชม. และระบบรักษาความปลอดภัยที่เยี่ยมยอด 55+ ฉันรักที่นี่.... ฉันคิดมากไปใช่ไหม ร้อนรนไปเองรึเปล่า...กับสิ่งที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง ชีวิตต้องดำเนินต่อไป เหมือนที่ฉันหรือคนอื่นๆต้องกินข้าว เข้าห้องน้ำ หรือนอนหลับ...แล้วฉันจะรับมือกับสิ่งใหม่ และการเปลี่ยนแปลงยังไงดี........ ระหว่างที่ฉันกังวลเรื่องอนาคตของฉัน ยังมีอีกหลายคนใช่ไหม ที่เขายังไม่รู้เลยว่า วันนี้เขาจะกินอะไร หรือจะมีที่นอนรึเปล่า............ภาพข้างหน้าฉันคือ ยายที่ดูแก่มากแล้ว แต่ยังต้องหาบของขาย ของที่ยายขายคือผักบุ้งและผักตำลึงเหี่ยวๆมัดเป็นกำเล็กๆ ที่ฉันเดาว่ายายคงจะเก็บจากข้างรั้ว หรือข้างถนนที่ไหนสักแห่ง ตราบใดที่ยังมีชีวิต ยังหายใจ ยังกิน ยังนอน ยังใช้จ่าย ก็ต้องสู้กันต่อไป ...ฉันจึงคิดได้ว่า อุปสรรคที่ฉันเจอ มันแค่ขี้ปะติ๋วเมื่อเทียบกับยายคนนั้น หรือคนอื่นๆ ...ถ้าฉันมัวแต่กลัว หรือไม่กล้าที่จะลงมือทำสิ่งดีดีให้กับชีวิตของฉันและคนอื่น...ฉันคงไร้ค่าน่าดู ขอบคุณยายมากนะคะ ยายรู้ตัวไหม ว่าหนูจ้องมองยายตาไม่กระพริบ หนูสัญญาว่าจะทำชีวิตของหนูและครอบครัวให้ดี และพอหนูสบายขึ้นแล้วหนูจะทำเพื่อคนอื่นค่ะ - บางครั้งที่นั่งรถหรูสบายๆ กับบางครั้งที่นั่งรถเมล์แสนจะแน่นและร้อนอบอ้าว
|
Comments
|
|
|
|
|
|
